ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...

Σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια δολοφονήθηκε ο θρυλικός τραγουδιστής των Beatles και ένας από τους πλέον δραστήριους ακτιβιστές της γενιάς του, ο John Lennon.
Ήταν 11 η ώρα το βράδυ όταν ο Λένον επέστρεφε στο σπίτι του έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του Γιόκο Όνο, έπειτα από την ηχογράφηση των τραγουδιών Walking on Thin Ice και It Happened για τον επόμενο δίσκο του. Έξω από το σπίτι του, ένα διαμέρισμα του κτιρίου Ντακότα σε δυτική συνοικία του Μανχάταν και απέναντι από το Σέντραλ Πάρκ, η μοίρα του επιφύλασσε μια δυσάρεστη έκπληξη. Εκεί, τον περίμενε ο Μαρκ Τσάπμαν, που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που δολοφόνησε τον θρυλικό Τζον Λένον κι έκανε το αίμα των απανταχού φαν να παγώσει. Ο Τσάπμαν τον πυροβόλησε πολλές φορές στην πλάτη (υπήρξαν μαρτυρίες που έκαναν λόγο για έξι πυροβολισμούς), τραυματίζοντάς τον θανάσιμα. Ο Λένον μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στο νοσοκομείο Ρούσβελτ, όπου λίγα λεπτά αργότερα επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του. Σύμφωνα με την αυτοψία, οι σφαίρες προκάλεσαν εσωτερική αιμορραγία, αλλά μία ήταν η θανάσιμη που διαπέρασε την αορτή του.

Ο Λένον του συγκροτήματος The Beatles είχε πρώτα κατακτήσει τον κόσμο με τα τραγούδια και τα μηνύματά του που μιλούσαν για ειρήνη και αγάπη, όταν έσβησε σε ηλικία μόλις 40 ετών. Η ζωή τον έκανε μοναδικό, ο θάνατος τον έκανε θρύλο. Τα τραγούδια του συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να μιλούν στις καρδιές των ανθρώπων, με πρώτο και καλύτερο το Imagine, ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της εκατονταετίας.

Ο τραγουδοποιός-τραγουδιστής από το Λίβερπουλ, με τα μεγάλα στρογγυλά γυαλιά και την ταξιδιάρικη φωνή, δε γνώρισε πατέρα, αφού τον εγκατέλειψε πριν ακόμη γεννηθεί. Η μητέρα του ακολούθησε το ίδιο παράδειγμα, όταν ο μικρός Τζον ήταν μόλις 5 ετών, αφήνοντας την ανατροφή του στην αδελφή του. Στα 18 του χάνει τη μητέρα του όταν την πάτησε με το αυτοκίνητο ένας μεθυσμένος οδηγός. Δώδεκα χρόνια αργότερα έγραφε: «Μητέρα, με είχες αλλά δεν σε είχα. Σε χρειαζόμουν, αλλά εσύ δεν με χρειαζόσουν». Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα το ’62 την Σύνθια Πάουελ με την οποία απέκτησε τον γιο του Τζούλιαν. Το ’69 κι αφού είχε δρομολογηθεί το διαζύγιό του, συνδέθηκε με τα δεσμά του γάμου με τη Γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Γιόκο Όνο στο Γιβραλτάρ. Ο μήνας του μέλιτος αποτέλεσε γι’ αυτούς μια ευκαιρία ιδιότυπης διαδήλωσης υπέρ της ειρήνης, αποφασίζοντας να τον περάσουν στο κρεβάτι, ενώ κάλεσαν και δημοσιογράφους.

«Δώσε μία ευκαιρία στην ειρήνη και μη ξεχνάς την Αγάπη. Η μόνη ελπίδα για μας είναι η ειρήνη» δηλώνει ένας άνθρωπος-είδωλο που σημάδεψε ανεξίτηλα μια ολόκληρη εποχή. Χρησιμοποίησε τη φήμη του για να περάσει στο κοινό του μηνύματα κατά του πολέμου και να προωθήσει την ειρήνη. Ο ίδιος, μετά της συζύγου του, τασσόταν ανοιχτά κατά του πολέμου στο Βιετνάμ και της βίας. Η προσπάθειά του να συμπαρασύρει το πλήθος προς αυτή την κατεύθυνση, του δημιουργούσαν προβλήματα με την εξουσία που τον θεωρούσε ως έναν «πολύ επικίνδυνο άνθρωπο», ενώ το FBI τον παρακολουθούσε στενά.

Πολλά τα σενάρια για το θάνατο του θρυλικού μέλους των Beatles. Αρκετοί μιλούν για προσχεδιασμένο έγκλημα, ενώ άλλοι κάνουν λόγο για ψυχωτικό θαυμαστή. Ο Μαρκ Τσάπμαν, που νωρίτερα την ημέρα της δολοφονίας είχε αποσπάσει αυτόγραφο από τον τραγουδιστή, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Σε ψυχιάτρους του δικαστηρίου διηγήθηκε πως «κακά πνεύματα» τον παρότρυναν να δολοφονήσει τον Λένον ενώ το 2004 ομολόγησε επίσης πως ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην εγκληματική του ενέργεια ήταν η επιθυμία του να προβληθεί, αισθανόμενος πως μέχρι τότε ήταν ασήμαντος.

 i-diadromi.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...ΤΟ 1987

• ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ:  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ
• 
  

Η 4η Οκτωβρίου για το Ελληνικό βόλεϊ αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ημέρες δόξας και επιτυχίας καθώς σαν σήμερα πριν 28 η Ελλάδα επικρατούσε στη Γάνδη της Σουηδίας με 3-2 κατακτώντας τον χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό που ακόμη και σήμερα παραμένει το μοναδικό της χώρας μας σε διεθνές επίπεδο.

Μπορεί να πέρασαν 28 χρόνια, ωστόσο η σημερινή μέρα παραμένει βαθιά χαραγμένη σε όλους.

Μια μέρα ιστορική. Μια νίκη μοναδική για το ελληνικό βόλεϊ και την Εθνική μας ομάδα των ανδρών…. Ένα από τα πιο αγαπημένα ταϊ-μπρεϊκ όλων μας.

4 Οκτωβρίου 1987 και η Εθνική μας ομάδα των ανδρών έπειτα από μια καταπληκτική πορεία στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Βελγίου έφθανε στον μικρό τελικό απέναντι στην Σουηδία του Γκούσταφσον, του Σάαφ και του Νίλσον.

Εκεί οι παίκτες του Θανάση Μαργαρίτη φρόντισαν να γράψουν την δική τους ανεξίτηλη ιστορία και με το 3-2 επί των Σουηδών η μεγάλη «παρέα» του Καζάζη, του Τριανταφυλλίδη, του Μουστακίδη, του Τεντζέρη και των άλλων παιδιών να πετύχουν κάτι μοναδικό και –ΔΥΣΤΥΧΩ όμως μέχρι σήμερα- αξεπέραστο.

Μια επιτυχία πρωτόγνωρη αφού η «μάχη» απέναντι στους Σκανδιναβούς ήταν επική αλλά η Ελλάδα και οι διεθνείς μας φρόντισαν να σταθούν στο ύψος τους και βγάζοντας την ελληνική ψυχή να κατακτήσουν το χάλκινο μετάλλιο.

Μπορεί οι Σουηδοί να προηγήθηκαν δύο φορές (0-1, 1-2), ωστόσο η Εθνική μας κατάφερε να ισοφαρίσει ισάριθμες και σε ένα «μαγικό» και ονειρεμένο» 5^ο σετ να φθάσει στο 16-14 και να κατακτήσει την 3^η θέση στο Ευρωπαϊκό και το χάλκινο μετάλλιο.

Μετάλλιο που συνοδεύθηκε με πηγαίους τίτλους στις εφημερίδες της εποχής, που βαφτιστηκέ ως  «άνοιξη της Γάνδης», αλλά που δυστυχώς δεν έφερε το βόλεϊ βήματα μπροστά στην Ελλάδα.

Μια επιτυχία που το ίδιο το ελληνικό βόλεϊ ΔΕΝ κατάφερε να εκμεταλλευθεί και να ξεφύγει όπως έκανε το μπάσκετ το καλοκαίρι του 87 με την επιτυχία του ΣΕΦ.

Μετά από 28 ολόκληρα χρόνια η Γάνδη και το Χάλκινο μετάλλιο παραμένουν οι μεγαλύτερες επιτυχίες του Ελληνικού βόλεϊ και όπως δείχνουν τα πράγματα η επιτυχία θα παραμένει μοναδική για πολλά ακόμη χρόνια.

Όπως και να έχει πάντως η Γάνδη αποτέλεσε και αποτελεί για όλους μας ένα μοναδικό συναίσθημα που μας έκανε υπερήφανους και μας έκαναν να λατρέψουμε αυτό το άθλημα.

Η ομάδα του Θανάση Μαργαρίτη από αποτελούμενη από τους Στέλιο και Δημήτρη Καζάζη, Μιχάλη Τριανταφυλλίδη, Σάκη Μουστακίδη, Τάσο Τεντζέρη, Δημήτρη Γόντικα, Μάκη Δημητριάδη, Κώστα Μαργαρώνη, Βαγγέλη Κουτσονίκα, Γιάννη Νικολαϊδη, Σωτήρη Αμαριανάκη και Γιώργο Ντράγκοβιτς ακόμη και σήμερα-έστω και πολλοί εξ αυτών ξεχασμένοι από τους φορείς του αθλήματος- αποτελούν τις ομορφότερες αναμνύσεις μας από εκείνο το καλοκαίρι και γενικότερα από το βόλεϊ.

Στέλιο, Δημήτρη, Μιχάλη, Σάκη, Τάσο, Μάκη, Κώστα, Βαγγέλη, Γιάννη, Σωτήρη, Γιώργο ένα μεγάλο ευχαριστώ για όσα μας πετύχατε και όσα μας δώσατε…

volleyplanet.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 2002 ΙΔΡΥΘΗΚΕ Ο ΔΑΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Ήταν Κυριακή 3 Φεβρουαρίου του 2002, όταν στις 11:00 το πρωί, στο δημαρχείο Δραπετσώνας, συγκεντρώθηκαν όλοι αυτοί που είχαν αισθανθεί την ανάγκη δημιουργίας ενός ερασιτεχνικού συλλόγου στην πόλη μας και αποφάσισαν την ίδρυση του ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ, ο οποίος θα λειτουργούσε κάτω από την ομπρέλα του δήμου και του Αθλητικού Οργανισμού του.

Η αναγκαιότητα της ίδρυσης του συλλόγου, ήταν αναγκαία γιατί την εποχή εκείνη δεν υπήρχε σύλλογος στην πόλη μας, ο οποίος θα λειτουργούσε, όλα τα αθλήματα - εκτός ποδοσφαίρου - που θα μπορούσε, από πλευράς οικονομικών και διαθεσιμότητας χώρων.

Έτσι λοιπόν, αρχικά ο Αθλητικός Οργανισμός και στη συνέχεια το δημοτικό συμβούλιο του δήμου, προχώρησαν και με αποφάσεις τους, ενέκριναν την ίδρυση του συλλόγου.

Αυτό, έγινε πραγματικότητα, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα, με κυρίαρχο το Χρυσό Ολυμπιακό μετάλιο, στην Αθήνα το 2004, από τον αθλητή μας του τμήματος καταδύσεων Θωμά ΜΠΙΜΗ και την 7η θέση στους ίδιους αγώνες, στο ίδιο άθλημα, από τους αθλητές μας Γιάννη ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ και Σωτήρη ΤΡΑΚΑ.

Και βέβαια, δεν ξεχνάμε τις πολλές παγκόσμιες διακρίσεις του συλλόγου μας, στις καταδύσεις, στο τραμπολίνο και στη ρυθμική γυμναστική.

Πάνω απ΄ όλες, όμως τις επιτυχίες μας, κορυφαία θεωρούμε την απασχόληση από το σύλλογο μας, αυτή τη στιγμή 1000 αθλητών - ριων, στα 9 Ολυμπιακά αθλήματα που διατηρούμε, γεγονός που μας κατατάσσει, ως ένα από τους πιο μεγάλους συλλόγους στον Πειραιά.

Για την ιστορία, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου μας, είναι τα εξής: Κωνσταντίνος ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ, Γεώργιος ΤΣΙΡΙΔΗΣ, Ξένια ΦΩΤΙΟΥ, Γεώργιος ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ, Γεώργιος ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ, Ευστάθιος ΑΜΑΡΑΝΤΙΔΗΣ, Γεώργιος ΜΑΓΓΑΝΑΣ, Νικόλαος ΛΗΜΝΑΙΟΣ, Ρούλα ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ, Φεβρωνία ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, Ζωή ΣΚΙΑ - ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ, Γεώργιος ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ, Αντρέας ΦΩΤΙΟΥ, Ιωάννα ΓΑΛΑΝΙΔΟΥ, Ηλίας ΒΙΣΒΑΡΔΗΣ, Μιχαήλ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Κωνσταντίνος ΓΑΛΑΝΙΔΗΣ (+), Βασίλειος ΜΑΣΤΟΡΟΠΟΥΛΟΣ, Μιχαήλ ΑΓΓΕΛΟΥ, Μιχαήλ ΚΑΒΟΥΡΑΣ, Αθανάσιος ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ.

Χρόνια μας πολλά λοιπόν...και τα καλύτερα είναι μπροστά μας!   

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 2009...

Πεθαίνει από καρκίνο ο ελληνικής καταγωγής Αυστριακός κεντρικός αμυντικός Δημήτρης Περσίδης, 62 χρόνων. Έπαιξε τέσσερα χρόνια στον Ολυμπιακό.

Στην Ελλάδα τον ξέραμε Δημήτρη. Στην Αυστρία τον ήξεραν Πέτρο. Τουλάχιστον το επώνυμο ήταν ίδιο: Περσίδης. Για τους σαράντα και κάτι ο Δημήτρης Περσίδης αποτελεί ένα πρότυπο ποδοσφαιριστή. Αέρινος και καθαρός δεν δημιούργησε με το… καλημέρα στον Ολυμπιακό φίλους. Χρειάστηκε χρόνος για να φανεί η αξία του. Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν ο Νίκος Γουλανδρής δημιουργούσε τον Ολυμπιακό των τίτλων.
Ο Πέτρος-Δημήτρης Περσίδης γεννήθηκε στη Βιέννη από Έλληνα πατέρα. Κράτησε μέχρι τέλους την Αυστριακή υπηκοότητα και με εξαίρεση τον διάστημα που έπαιξε στον Ολυμπιακό έμεινε στην χώρα που γεννήθηκε και τον αγάπησε.

Σοβαρός και σταθερός σε απόδοση ποδοσφαιριστής ξεκίνησε από την Φερστ Βιέννης. Το 1971 οι άνθρωποι του Ολυμπιακού τον ανακάλυψαν στην Αυστρία. Τότε απαγορευόντουσαν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Κι επειδή ο Ολυμπιακός υστερούσε σε έμψυχο δυναμικό σε σχέση με τον Παναθηναϊκό οι άνθρωποι των «ερυθρόλευκων» βάλθηκαν ν΄ανακαλύψουν ΄Ελληνες από το εξωτερικό. Έτσι αποκτήθηκαν εκτός του Περσίδη, ο Υβ Τριαντάφυλος και ο Ρομέν Αργυρούδης από την Γαλλία, αλλά και άλλοι…λιγότερο Έλληνες.
Ο Περσίδης υπόδειγμα επαγγελματία σε μια εποχή που στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούσε η ερασιτεχνική νοοτροπία έφυγε για την Αυστρία την ίδια εποχή που ο Νίκος Γουλανδρής έφευγε από τον Ολυμπιακό. Δεν έχασε. Πήγε στη Ραπίντ Βιέννης και γεύτηκε επιτυχίες Στη συνέχεια έγινε προπονητής κι έφθασε να γίνει συνεργάτης του Γιόζεφ Χίκερσμπεργκερ στην εθνική Αυστρίας. Δυστυχώς για αυτόν το 2007 έμαθε ότι ο καρκίνος του δίνει λίγο καιρό ζωής. Αποσύρθηκε από το χώρο του ποδοσφαίρου και πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 2009.

O Δημήτρης Περσίδης σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Πέτρος – Δημήτρης Περσίδης
Γεννήθηκε: 8 Μαρτίου 1947 στη Βιέννη
Πέθανε: 21 Ιανουαρίου 2009 στη Βιέννη
Εθνικότητα: Αυστριακός
Θέση: Κεντρικός αμυντικός και αμυντικός χαφ
Ομάδες
1967-71: Φιρστ Βιένα
1971-75: Ολυμπιακός
1975-82: Ραπίντ Βιέννης
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Ελλάδας 3: 1973,74,75
Κύπελλο Ελλάδος 2: 1973,75
Πρωτάθλημα Αυστρίας 1: 1982
Κύπελλο Αυστρίας 1: 1976
Συμμετοχές στην εθνική Αυστρίας: 7
Γκολ με την εθνική: -
Πρώτο ματς: 10 Νοεμβρίου 1976 με Ελλάδα 3-0 στην Καβάλα
Τελευταίο ματς: 15 Φεβρουαρίου 1978 με Ελλάδα 1-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια
Συμμετοχή σε Μουντιάλ
1978 (7η): Ήταν στην αποστολή, αλλά δεν έπαιξε
Καριέρα προπονητή
1987-88: Σεν Πόλτεν
1/4/98-1/8/01: Ραπίντ Βιέννης (βοηθός)
1/8/01-5/9/01: Ραπίντ Βιέννης
1/7/02-31/12/05: Εθνική Αυστρίας (βοηθός)
1/1/08-21/1/09: Εθνική Νέων Αυστρίας (U19)

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Δημήτρη Περσίδη

Όταν λέμε γνήσιος τζέντλεμαν, στο χώρο του ποδοσφαίρου δεν μπορούμε να μην σταθούμε σ ένα όνομα:ΠΕΤΡΟΣ (εδώ τον ξέραμε ως Δημήτρη,ξέρετε από Ακης, πετράκης έγινε δημητράκης) ΠΕΡΣΙΔΗΣ!!!! Σαν παιδί κι εγώ, πήγαινα κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Είχα την ευκαιρία λοιπόν να δω από κοντά, το Δημήρη Περσίδη. Θυμάμαι γιατί είχα το μικρόβιο της δημοσιογραφίας από πολύ μικρός, όπως αρκετοί φίλοι μου (ανάμεσά τους φυσικά και ο Άγγελος Μενδρινός που μου δίνει την ευκαιρία και γράφω μέσα από το μπλόγκ του) να διαβάζω δύο και τρεις εφημερίδες καθημερινά. Όταν είδα λοιπόν στο «ΦΩΣ» ότι ο Ολυμπιακός με τον μεγάλο του πρόεδρο τον αείμνηστο, Νίκο Γουλανδρή να παίρνει-εκτός των άλλων- και τον…Αυστριακό, αλλά με Έλληνα πατέρα, Δημήτρη Περσίδη από τη Βιένα, φρόντισα κι έμαθα όσα περισσότερα γίνεται γι αυτόν… Όταν πήγα λοιπόν στο …παλιό «Καραΐσκάκη» με το πρώτο άρχισα να παρακολουθώ έντονα τον υψηλόσωμο αυτό χαφ..Μεγάλος ποδοσφαιριστής, όσο κι αν στην αρχή κάποιοι διαφωνούσαν.. Ο Περσίδης δεν έκανε..φάουλ. Ναι δεν το λέω για να το λέω. Είχε τον τρόπο να μαρκάρει ουσιαστικά τον οποιονδήποτε αντίπαλο και να του παίρνει την μπάλα δίχως να τον ανατρέψει. Γνώριζε να προωθεί την μπάλα και να την μεταβιβάσει άψογα και δίχως λάθος. Φυσικά σε μερικά παιχνίδια χρησιμοποιήθηκε και ως λίμπερο, αλλά ο άνθρωπος το έλεγε συνέχεια:»Προτιμώ να παίζω ως ανασταλτικός μέσος…». Και μόλις το κατάλαβαν καθιερώθηκε στους «ερυθρόλευκους» κι έγινε μαζί με τον Τριαντάφυλλο, τον Αργυρούδη, τον Βιέρα, τον Λοσάντα, τον Κελεσίδη, τον Σιώκο και τον αξέχαστο, Λάκη Γκλέζο, ένας από τους πρωταγωνιστές της τότε υπερομάδας!!! Ορισμένοι στον Πειραιά πρέπει να σημειωθεί τον αποκαλούσαν για το στυλ και την αρχοντιά του «ο Έλληνας Μπεκενμπάουερ». Στη συνέχεια με την φυγή του Νίκου Γουλανδρή, η ομάδα πήρε τον κατήφορο και ο ένας μετά τον άλλο οι σημαντικοί παίκτες έφυγαν, όπως και ο Περσίδης.. Πήγε στην Ραπίντ Βιέννης όπου έπαιξε έως 1982 όπου στο τέλος κατέκτησε και το πρωτάθλημα Αυστρίας… Έπειτα ο Περσίδης εργάσθηκε ως β’ προπονητής στην Ραπίντ Βιέννης και σ ένα ταξίδι μου στην Αυστρία τον Οκτώβριο του 2005 που με είχε στείλει η ΟΥΕΦΑ (μαζί με άλλους συναδέλφους από την Ευρώπη, μέλη της ομάδας Media Task Force) για να δούμε από κοντά τα γήπεδά της, καθώς διεκδικούσε μαζί με την Ελβετία, τη διοργάνωση της τελικής φάσης του Ευρω 2008 (που πήρε τελικά), συνάντησα από κοντά τον Περσίδη, με τον οποίο σημειωτέον είχα ξεκινήσει από το 1983 κι έπειτα τηλεφωνική επαφή. Ο αείμνηστος ΔΑΣΚΑΛΟΣ μου στη δημοσιογραφία, ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΑΠΤΗΣ, διευθυντής τότε του αθλητικού τμήματος στον «Ε.Τ» όταν θέλαμε κάτι να μάθουμε από το αυστριακό ποδόσφαιρο, μου είχε δώσει το τηλέφωνό του (ήταν φίλοι από αρκετά χρόνια) και είχα ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας…Γνωριζόμαστε έτσι έστω και μακρόθεν. Όταν πήγα στη Βιέννη λοιπόν φρόντισα να γνωριστούμε κι από κοντά. Κύριος, άψογος μιλήσαμε για πολλές ώρες, τόσο για την εποχή που αγωνιζόταν στους «ερυθρόλευκους» όσο για την εθνική Αυστρίας και το διεθνές ποδόσφαιρο… Το 2008 που ξαναπήγα στην Αυστρία για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, προσπάθησα να συναντηθώ ξανά μαζί του, αλλά ένας αυστριακός συνάδελφος με πληροφόρησε ότι είναι άρρωστος και καταλαβαίνετε…

 Τα 15 γκολ του Δημήτρη Περσίδη με τη φανέλα του Ολυμπιακού
30/04/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 29η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανσερραϊκίος 6-0 (στο 48′ το 3-0)
13/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 31η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 4-1 (στο 54′ το 2-1)
27/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 33η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Άρης 2-1 (στο 23′ το 1-0)
11/11/1973 (Πρωτάθλημα 1973-74, 8η Αγωνιστική)
Εθνικός – Ολυμπιακός 1-1 (στο 5′ το 1-1)
27/01/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 17η Αγωνιστική)
Καβάλα – Ολυμπιακός 0-2 (στο 33′ το 0-1)
30/01/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προκριματική Φάση “32″)
Ολυμπιακός – Προοδευτική 5-2 (στο 85′ το 5-2)
03/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 18η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Ολυμπιακός Βόλου 3-0 (στο 13′ το 1-0)
17/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 20η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 5-0 (στο 20′ το 1-0)
03/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 21η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Φωστήρας 11-0 (στο 61′ το 7-0)
10/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 22η Αγωνιστική)
Πανσερραϊκός – Ολυμπιακός 0-2 (στο 17′ το 0-1)
27/03/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 3-0 (στο 10′ το 1-0)
02/02/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 17η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Παναχαϊκή 2-1 (στο 70′ το 1-1)
23/03/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 23η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 6-1 (στο 78′ το 6-1)
13/04/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 26η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-2 (στο 60′ το 3-1)
28/05/1975 (Κύπελλο 1974-75, Ημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 4-0 (στο 13′ το 1-0)
retrosport.wordpress.com

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο επίσημος Ολυμπιακός, μέχρι τώρα δεν έχει δείξει καμία διάθεση για κάποια τιμητική εκδήλωση, προς τιμή του Δημήτρη ΠΕΡΣΙΔΗ. Για το σκοπό αυτό, όμως έχει δημιουργηθεί μια σελίδα στο facebook, WE WANT A FRIENDLY OLYMPIAKOS - RAPID WIENNA FOR PETER PERSIDIS, στην οποία δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο και αριθμεί 5.938 μέλη. Ας ελπίσουμε κάποιος να ευαισθητοποιηθεί. 

Νίκος Νεκτάριος Βαμβούκος

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ ημών Δημήτρη Περσίδη. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ! Θα είσαι για πάντα στην <ερυθρόλευκη> καρδιά μας! Μετέφερε τους χαιρετισμούς μας στο πρόεδρο των προέδρων, Νίκο Γουλανδρή, στο μεγάλο προπονητή σας Λάκη Πετρόπουλο και στα φιλαράκια σου, Γιώργο Βασιλόπουλο, Κώστα Δαβουρλή, Μιχάλη Κρητικόπουλο, Λάκη Γκλέζο και Γιάννη Κύραστα. Και που είσαι να προσέχετε το παλικάρι από το Βόλο, το Τάκη Συνετόπουλο, που πρόσφατα μπήκε στη παρέα σας... ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!!!!! Καλή αντάμωση...

Die Zeitung <FOS TON SPOR> <LIGHT DER SPORT> ist die einzige, die die Bemühungen um den großen Peter Dimitris Persidis ehren unterstützt. Die gestrige Veröffentlichung - quiz den Mann, der die griechischen Gerichte zierte. Natürlich gibt es ein Verweis auf Rapid Wien, die 7 Jahre geehrt und war auch ein Führer. Im gleichen Artikel gibt es einen Verweis auf den Tod vor 4 Jahren. Lang lebe seinem Gedächtnis. UNSTERBLICHE!

Δείτε τη μετάφραση

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 2002 ΙΔΡΥΘΗΚΕ Ο ΔΑΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Ήταν Κυριακή 3 Φεβρουαρίου του 2002, όταν στις 11:00 το πρωί, στο δημαρχείο Δραπετσώνας, συγκεντρώθηκαν όλοι αυτοί που είχαν αισθανθεί την ανάγκη δημιουργίας ενός ερασιτεχνικού συλλόγου στην πόλη μας και αποφάσισαν την ίδρυση του ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ, ο οποίος θα λειτουργούσε κάτω από την ομπρέλα του δήμου και του Αθλητικού Οργανισμού του.

Η αναγκαιότητα της ίδρυσης του συλλόγου, ήταν αναγκαία γιατί την εποχή εκείνη δεν υπήρχε σύλλογος στην πόλη μας, ο οποίος θα λειτουργούσε, όλα τα αθλήματα - εκτός ποδοσφαίρου - που θα μπορούσε, από πλευράς οικονομικών και διαθεσιμότητας χώρων.

Έτσι λοιπόν, αρχικά ο Αθλητικός Οργανισμός και στη συνέχεια το δημοτικό συμβούλιο του δήμου, προχώρησαν και με αποφάσεις τους, ενέκριναν την ίδρυση του συλλόγου.

Αυτό, έγινε πραγματικότητα, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα, με κυρίαρχο το Χρυσό Ολυμπιακό μετάλιο, στην Αθήνα το 2004, από τον αθλητή μας του τμήματος καταδύσεων Θωμά ΜΠΙΜΗ και την 7η θέση στους ίδιους αγώνες, στο ίδιο άθλημα, από τους αθλητές μας Γιάννη ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ και Σωτήρη ΤΡΑΚΑ.

Και βέβαια, δεν ξεχνάμε τις πολλές παγκόσμιες διακρίσεις του συλλόγου μας, στις καταδύσεις, στο τραμπολίνο και στη ρυθμική γυμναστική.

Πάνω απ΄ όλες, όμως τις επιτυχίες μας, κορυφαία θεωρούμε την απασχόληση από το σύλλογο μας, αυτή τη στιγμή 950 αθλητών - ριων, στα 9 Ολυμπιακά αθλήματα που διατηρούμε, γεγονός που μας κατατάσσει, ως ένα από τους πιο μεγάλους συλλόγους στον Πειραιά.

Για την ιστορία, τα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου μας, είναι τα εξής: Κωνσταντίνος ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ, Γεώργιος ΤΣΙΡΙΔΗΣ, Ξένια ΦΩΤΙΟΥ, Γεώργιος ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ, Γεώργιος ΚΟΚΟΛΑΚΗΣ, Ευστάθιος ΑΜΑΡΑΝΤΙΔΗΣ, Γεώργιος ΜΑΓΓΑΝΑΣ, Νικόλαος ΛΗΜΝΑΙΟΣ, Ρούλα ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ, Φεβρωνία ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, Ζωή ΣΚΙΑ - ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ, Γεώργιος ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ, Αντρέας ΦΩΤΙΟΥ, Ιωάννα ΓΑΛΑΝΙΔΟΥ, Ηλίας ΒΙΣΒΑΡΔΗΣ, Μιχαήλ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Κωνσταντίνος ΓΑΛΑΝΙΔΗΣ (+), Βασίλειος ΜΑΣΤΟΡΟΠΟΥΛΟΣ, Μιχαήλ ΑΓΓΕΛΟΥ, Μιχαήλ ΚΑΒΟΥΡΑΣ, Αθανάσιος ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ.

Χρόνια μας πολλά λοιπόν...και τα καλύτερα είναι μπροστά μας!   

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 2009...

Πεθαίνει από καρκίνο ο ελληνικής καταγωγής Αυστριακός κεντρικός αμυντικός Δημήτρης Περσίδης, 62 χρόνων. Έπαιξε τέσσερα χρόνια στον Ολυμπιακό.

Στην Ελλάδα τον ξέραμε Δημήτρη. Στην Αυστρία τον ήξεραν Πέτρο. Τουλάχιστον το επώνυμο ήταν ίδιο: Περσίδης. Για τους σαράντα και κάτι ο Δημήτρης Περσίδης αποτελεί ένα πρότυπο ποδοσφαιριστή. Αέρινος και καθαρός δεν δημιούργησε με το… καλημέρα στον Ολυμπιακό φίλους. Χρειάστηκε χρόνος για να φανεί η αξία του. Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν ο Νίκος Γουλανδρής δημιουργούσε τον Ολυμπιακό των τίτλων.
Ο Πέτρος-Δημήτρης Περσίδης γεννήθηκε στη Βιέννη από Έλληνα πατέρα. Κράτησε μέχρι τέλους την Αυστριακή υπηκοότητα και με εξαίρεση τον διάστημα που έπαιξε στον Ολυμπιακό έμεινε στην χώρα που γεννήθηκε και τον αγάπησε.

Σοβαρός και σταθερός σε απόδοση ποδοσφαιριστής ξεκίνησε από την Φερστ Βιέννης. Το 1971 οι άνθρωποι του Ολυμπιακού τον ανακάλυψαν στην Αυστρία. Τότε απαγορευόντουσαν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Κι επειδή ο Ολυμπιακός υστερούσε σε έμψυχο δυναμικό σε σχέση με τον Παναθηναϊκό οι άνθρωποι των «ερυθρόλευκων» βάλθηκαν ν΄ανακαλύψουν ΄Ελληνες από το εξωτερικό. Έτσι αποκτήθηκαν εκτός του Περσίδη, ο Υβ Τριαντάφυλος και ο Ρομέν Αργυρούδης από την Γαλλία, αλλά και άλλοι…λιγότερο Έλληνες.
Ο Περσίδης υπόδειγμα επαγγελματία σε μια εποχή που στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούσε η ερασιτεχνική νοοτροπία έφυγε για την Αυστρία την ίδια εποχή που ο Νίκος Γουλανδρής έφευγε από τον Ολυμπιακό. Δεν έχασε. Πήγε στη Ραπίντ Βιέννης και γεύτηκε επιτυχίες Στη συνέχεια έγινε προπονητής κι έφθασε να γίνει συνεργάτης του Γιόζεφ Χίκερσμπεργκερ στην εθνική Αυστρίας. Δυστυχώς για αυτόν το 2007 έμαθε ότι ο καρκίνος του δίνει λίγο καιρό ζωής. Αποσύρθηκε από το χώρο του ποδοσφαίρου και πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 2009.

O Δημήτρης Περσίδης σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Πέτρος – Δημήτρης Περσίδης
Γεννήθηκε: 8 Μαρτίου 1947 στη Βιέννη
Πέθανε: 21 Ιανουαρίου 2009 στη Βιέννη
Εθνικότητα: Αυστριακός
Θέση: Κεντρικός αμυντικός και αμυντικός χαφ
Ομάδες
1967-71: Φιρστ Βιένα
1971-75: Ολυμπιακός
1975-82: Ραπίντ Βιέννης
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Ελλάδας 3: 1973,74,75
Κύπελλο Ελλάδος 2: 1973,75
Πρωτάθλημα Αυστρίας 1: 1982
Κύπελλο Αυστρίας 1: 1976
Συμμετοχές στην εθνική Αυστρίας: 7
Γκολ με την εθνική: -
Πρώτο ματς: 10 Νοεμβρίου 1976 με Ελλάδα 3-0 στην Καβάλα
Τελευταίο ματς: 15 Φεβρουαρίου 1978 με Ελλάδα 1-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια
Συμμετοχή σε Μουντιάλ
1978 (7η): Ήταν στην αποστολή, αλλά δεν έπαιξε
Καριέρα προπονητή
1987-88: Σεν Πόλτεν
1/4/98-1/8/01: Ραπίντ Βιέννης (βοηθός)
1/8/01-5/9/01: Ραπίντ Βιέννης
1/7/02-31/12/05: Εθνική Αυστρίας (βοηθός)
1/1/08-21/1/09: Εθνική Νέων Αυστρίας (U19)

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Δημήτρη Περσίδη

Όταν λέμε γνήσιος τζέντλεμαν, στο χώρο του ποδοσφαίρου δεν μπορούμε να μην σταθούμε σ ένα όνομα:ΠΕΤΡΟΣ (εδώ τον ξέραμε ως Δημήτρη,ξέρετε από Ακης, πετράκης έγινε δημητράκης) ΠΕΡΣΙΔΗΣ!!!! Σαν παιδί κι εγώ, πήγαινα κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Είχα την ευκαιρία λοιπόν να δω από κοντά, το Δημήρη Περσίδη. Θυμάμαι γιατί είχα το μικρόβιο της δημοσιογραφίας από πολύ μικρός, όπως αρκετοί φίλοι μου (ανάμεσά τους φυσικά και ο Άγγελος Μενδρινός που μου δίνει την ευκαιρία και γράφω μέσα από το μπλόγκ του) να διαβάζω δύο και τρεις εφημερίδες καθημερινά. Όταν είδα λοιπόν στο «ΦΩΣ» ότι ο Ολυμπιακός με τον μεγάλο του πρόεδρο τον αείμνηστο, Νίκο Γουλανδρή να παίρνει-εκτός των άλλων- και τον…Αυστριακό, αλλά με Έλληνα πατέρα, Δημήτρη Περσίδη από τη Βιένα, φρόντισα κι έμαθα όσα περισσότερα γίνεται γι αυτόν… Όταν πήγα λοιπόν στο …παλιό «Καραΐσκάκη» με το πρώτο άρχισα να παρακολουθώ έντονα τον υψηλόσωμο αυτό χαφ..Μεγάλος ποδοσφαιριστής, όσο κι αν στην αρχή κάποιοι διαφωνούσαν.. Ο Περσίδης δεν έκανε..φάουλ. Ναι δεν το λέω για να το λέω. Είχε τον τρόπο να μαρκάρει ουσιαστικά τον οποιονδήποτε αντίπαλο και να του παίρνει την μπάλα δίχως να τον ανατρέψει. Γνώριζε να προωθεί την μπάλα και να την μεταβιβάσει άψογα και δίχως λάθος. Φυσικά σε μερικά παιχνίδια χρησιμοποιήθηκε και ως λίμπερο, αλλά ο άνθρωπος το έλεγε συνέχεια:»Προτιμώ να παίζω ως ανασταλτικός μέσος…». Και μόλις το κατάλαβαν καθιερώθηκε στους «ερυθρόλευκους» κι έγινε μαζί με τον Τριαντάφυλλο, τον Αργυρούδη, τον Βιέρα, τον Λοσάντα, τον Κελεσίδη, τον Σιώκο και τον αξέχαστο, Λάκη Γκλέζο, ένας από τους πρωταγωνιστές της τότε υπερομάδας!!! Ορισμένοι στον Πειραιά πρέπει να σημειωθεί τον αποκαλούσαν για το στυλ και την αρχοντιά του «ο Έλληνας Μπεκενμπάουερ». Στη συνέχεια με την φυγή του Νίκου Γουλανδρή, η ομάδα πήρε τον κατήφορο και ο ένας μετά τον άλλο οι σημαντικοί παίκτες έφυγαν, όπως και ο Περσίδης.. Πήγε στην Ραπίντ Βιέννης όπου έπαιξε έως 1982 όπου στο τέλος κατέκτησε και το πρωτάθλημα Αυστρίας… Έπειτα ο Περσίδης εργάσθηκε ως β’ προπονητής στην Ραπίντ Βιέννης και σ ένα ταξίδι μου στην Αυστρία τον Οκτώβριο του 2005 που με είχε στείλει η ΟΥΕΦΑ (μαζί με άλλους συναδέλφους από την Ευρώπη, μέλη της ομάδας Media Task Force) για να δούμε από κοντά τα γήπεδά της, καθώς διεκδικούσε μαζί με την Ελβετία, τη διοργάνωση της τελικής φάσης του Ευρω 2008 (που πήρε τελικά), συνάντησα από κοντά τον Περσίδη, με τον οποίο σημειωτέον είχα ξεκινήσει από το 1983 κι έπειτα τηλεφωνική επαφή. Ο αείμνηστος ΔΑΣΚΑΛΟΣ μου στη δημοσιογραφία, ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΑΠΤΗΣ, διευθυντής τότε του αθλητικού τμήματος στον «Ε.Τ» όταν θέλαμε κάτι να μάθουμε από το αυστριακό ποδόσφαιρο, μου είχε δώσει το τηλέφωνό του (ήταν φίλοι από αρκετά χρόνια) και είχα ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας…Γνωριζόμαστε έτσι έστω και μακρόθεν. Όταν πήγα στη Βιέννη λοιπόν φρόντισα να γνωριστούμε κι από κοντά. Κύριος, άψογος μιλήσαμε για πολλές ώρες, τόσο για την εποχή που αγωνιζόταν στους «ερυθρόλευκους» όσο για την εθνική Αυστρίας και το διεθνές ποδόσφαιρο… Το 2008 που ξαναπήγα στην Αυστρία για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, προσπάθησα να συναντηθώ ξανά μαζί του, αλλά ένας αυστριακός συνάδελφος με πληροφόρησε ότι είναι άρρωστος και καταλαβαίνετε…

 Τα 15 γκολ του Δημήτρη Περσίδη με τη φανέλα του Ολυμπιακού
30/04/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 29η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανσερραϊκίος 6-0 (στο 48′ το 3-0)
13/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 31η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 4-1 (στο 54′ το 2-1)
27/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 33η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Άρης 2-1 (στο 23′ το 1-0)
11/11/1973 (Πρωτάθλημα 1973-74, 8η Αγωνιστική)
Εθνικός – Ολυμπιακός 1-1 (στο 5′ το 1-1)
27/01/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 17η Αγωνιστική)
Καβάλα – Ολυμπιακός 0-2 (στο 33′ το 0-1)
30/01/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προκριματική Φάση “32″)
Ολυμπιακός – Προοδευτική 5-2 (στο 85′ το 5-2)
03/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 18η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Ολυμπιακός Βόλου 3-0 (στο 13′ το 1-0)
17/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 20η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 5-0 (στο 20′ το 1-0)
03/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 21η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Φωστήρας 11-0 (στο 61′ το 7-0)
10/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 22η Αγωνιστική)
Πανσερραϊκός – Ολυμπιακός 0-2 (στο 17′ το 0-1)
27/03/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 3-0 (στο 10′ το 1-0)
02/02/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 17η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Παναχαϊκή 2-1 (στο 70′ το 1-1)
23/03/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 23η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 6-1 (στο 78′ το 6-1)
13/04/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 26η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-2 (στο 60′ το 3-1)
28/05/1975 (Κύπελλο 1974-75, Ημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 4-0 (στο 13′ το 1-0)
retrosport.wordpress.com

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο επίσημος Ολυμπιακός, μέχρι τώρα δεν έχει δείξει καμία διάθεση για κάποια τιμητική εκδήλωση, προς τιμή του Δημήτρη ΠΕΡΣΙΔΗ. Για το σκοπό αυτό, όμως έχει δημιουργηθεί μια σελίδα στο facebook, WE WANT A FRIENDLY OLYMPIAKOS - RAPID WIENNA FOR PETER PERSIDIS, στην οποία δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο και αριθμεί 5.938 μέλη. Ας ελπίσουμε κάποιος να ευαισθητοποιηθεί. 

Νίκος Νεκτάριος Βαμβούκος

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστε και αείμνηστε αδελφέ ημών Δημήτρη Περσίδη. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ! Θα είσαι για πάντα στην <ερυθρόλευκη> καρδιά μας! Μετέφερε τους χαιρετισμούς μας στο πρόεδρο των προέδρων, Νίκο Γουλανδρή, στο μεγάλο προπονητή σας Λάκη Πετρόπουλο και στα φιλαράκια σου, Γιώργο Βασιλόπουλο, Κώστα Δαβουρλή, Μιχάλη Κρητικόπουλο, Λάκη Γκλέζο και Γιάννη Κύραστα. Και που είσαι να προσέχετε το παλικάρι από το Βόλο, το Τάκη Συνετόπουλο, που πρόσφατα μπήκε στη παρέα σας... ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!!!!! Καλή αντάμωση...

Die Zeitung <FOS TON SPOR> <LIGHT DER SPORT> ist die einzige, die die Bemühungen um den großen Peter Dimitris Persidis ehren unterstützt. Die gestrige Veröffentlichung - quiz den Mann, der die griechischen Gerichte zierte. Natürlich gibt es ein Verweis auf Rapid Wien, die 7 Jahre geehrt und war auch ein Führer. Im gleichen Artikel gibt es einen Verweis auf den Tod vor 4 Jahren. Lang lebe seinem Gedächtnis. UNSTERBLICHE!

Δείτε τη μετάφραση

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1987...

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ στο FB ανάρτησε.. 
Καλημέρα σε όλους τους φίλους του αθλητισμού και ιδιαίτερα του Volley. Σαν σήμερα , το 1987 στη Γάνδη το ελληνικό Volley πέτυχε τη μεγαλύτερή του επιτυχία! Ήταν η 3η θέση στο Πανευρωπαϊκό ανδρών! Θάθελα να στείλω τους αθλητικούς χαιρετισμούς σε όλους που συνέβαλλαν σε αυτή την επιτυχία, όπου και αν είναι αυτοί, και να τους πω ότι τους θυμάμαι όλους με αγάπη και νοσταλγία! 

Δυστυχώς σήμερα η Εθνική μας βρίσκεται πολύ χαμηλά χωρίς να συμμετέχει πια σε μεγάλες αλλά ούτε και σε μικρότερες διοργανώσεις και πολύ φοβάμαι πως έχει ξεχαστεί! Ας ελπίσουμε για το καλύτερο μια και η ελπίδα πάντα θα πρέπει να ...υπάρχει! Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο τραβηγμένες από την οικογένειά μου και δεν έχουν δημοσιευτεί πουθενά! 

liberovolley11.blogspot.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 2009...

Πεθαίνει από καρκίνο ο ελληνικής καταγωγής Αυστριακός κεντρικός αμυντικός Δημήτρης Περσίδης, 62 χρόνων. Έπαιξε τέσσερα χρόνια στον Ολυμπιακό.

Στην Ελλάδα τον ξέραμε Δημήτρη. Στην Αυστρία τον ήξεραν Πέτρο. Τουλάχιστον το επώνυμο ήταν ίδιο: Περσίδης. Για τους σαράντα και κάτι ο Δημήτρης Περσίδης αποτελεί ένα πρότυπο ποδοσφαιριστή. Αέρινος και καθαρός δεν δημιούργησε με το… καλημέρα στον Ολυμπιακό φίλους. Χρειάστηκε χρόνος για να φανεί η αξία του. Μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ’70 όταν ο Νίκος Γουλανδρής δημιουργούσε τον Ολυμπιακό των τίτλων.
Ο Πέτρος-Δημήτρης Περσίδης γεννήθηκε στη Βιέννη από Έλληνα πατέρα. Κράτησε μέχρι τέλους την Αυστριακή υπηκοότητα και με εξαίρεση τον διάστημα που έπαιξε στον Ολυμπιακό έμεινε στην χώρα που γεννήθηκε και τον αγάπησε.

Σοβαρός και σταθερός σε απόδοση ποδοσφαιριστής ξεκίνησε από την Φερστ Βιέννης. Το 1971 οι άνθρωποι του Ολυμπιακού τον ανακάλυψαν στην Αυστρία. Τότε απαγορευόντουσαν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Κι επειδή ο Ολυμπιακός υστερούσε σε έμψυχο δυναμικό σε σχέση με τον Παναθηναϊκό οι άνθρωποι των «ερυθρόλευκων» βάλθηκαν ν΄ανακαλύψουν ΄Ελληνες από το εξωτερικό. Έτσι αποκτήθηκαν εκτός του Περσίδη, ο Υβ Τριαντάφυλος και ο Ρομέν Αργυρούδης από την Γαλλία, αλλά και άλλοι…λιγότερο Έλληνες.
Ο Περσίδης υπόδειγμα επαγγελματία σε μια εποχή που στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούσε η ερασιτεχνική νοοτροπία έφυγε για την Αυστρία την ίδια εποχή που ο Νίκος Γουλανδρής έφευγε από τον Ολυμπιακό. Δεν έχασε. Πήγε στη Ραπίντ Βιέννης και γεύτηκε επιτυχίες Στη συνέχεια έγινε προπονητής κι έφθασε να γίνει συνεργάτης του Γιόζεφ Χίκερσμπεργκερ στην εθνική Αυστρίας. Δυστυχώς για αυτόν το 2007 έμαθε ότι ο καρκίνος του δίνει λίγο καιρό ζωής. Αποσύρθηκε από το χώρο του ποδοσφαίρου και πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 2009.

O Δημήτρης Περσίδης σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Πέτρος – Δημήτρης Περσίδης
Γεννήθηκε: 8 Μαρτίου 1947 στη Βιέννη
Πέθανε: 21 Ιανουαρίου 2009 στη Βιέννη
Εθνικότητα: Αυστριακός
Θέση: Κεντρικός αμυντικός και αμυντικός χαφ
Ομάδες
1967-71: Φιρστ Βιένα
1971-75: Ολυμπιακός
1975-82: Ραπίντ Βιέννης
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Ελλάδας 3: 1973,74,75
Κύπελλο Ελλάδος 2: 1973,75
Πρωτάθλημα Αυστρίας 1: 1982
Κύπελλο Αυστρίας 1: 1976
Συμμετοχές στην εθνική Αυστρίας: 7
Γκολ με την εθνική: -
Πρώτο ματς: 10 Νοεμβρίου 1976 με Ελλάδα 3-0 στην Καβάλα
Τελευταίο ματς: 15 Φεβρουαρίου 1978 με Ελλάδα 1-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια
Συμμετοχή σε Μουντιάλ
1978 (7η): Ήταν στην αποστολή, αλλά δεν έπαιξε
Καριέρα προπονητή
1987-88: Σεν Πόλτεν
1/4/98-1/8/01: Ραπίντ Βιέννης (βοηθός)
1/8/01-5/9/01: Ραπίντ Βιέννης
1/7/02-31/12/05: Εθνική Αυστρίας (βοηθός)
1/1/08-21/1/09: Εθνική Νέων Αυστρίας (U19)

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει για τον Δημήτρη Περσίδη

Όταν λέμε γνήσιος τζέντλεμαν, στο χώρο του ποδοσφαίρου δεν μπορούμε να μην σταθούμε σ ένα όνομα:ΠΕΤΡΟΣ (εδώ τον ξέραμε ως Δημήτρη,ξέρετε από Ακης, πετράκης έγινε δημητράκης) ΠΕΡΣΙΔΗΣ!!!! Σαν παιδί κι εγώ, πήγαινα κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Είχα την ευκαιρία λοιπόν να δω από κοντά, το Δημήρη Περσίδη. Θυμάμαι γιατί είχα το μικρόβιο της δημοσιογραφίας από πολύ μικρός, όπως αρκετοί φίλοι μου (ανάμεσά τους φυσικά και ο Άγγελος Μενδρινός που μου δίνει την ευκαιρία και γράφω μέσα από το μπλόγκ του) να διαβάζω δύο και τρεις εφημερίδες καθημερινά. Όταν είδα λοιπόν στο «ΦΩΣ» ότι ο Ολυμπιακός με τον μεγάλο του πρόεδρο τον αείμνηστο, Νίκο Γουλανδρή να παίρνει-εκτός των άλλων- και τον…Αυστριακό, αλλά με Έλληνα πατέρα, Δημήτρη Περσίδη από τη Βιένα, φρόντισα κι έμαθα όσα περισσότερα γίνεται γι αυτόν… Όταν πήγα λοιπόν στο …παλιό «Καραΐσκάκη» με το πρώτο άρχισα να παρακολουθώ έντονα τον υψηλόσωμο αυτό χαφ..Μεγάλος ποδοσφαιριστής, όσο κι αν στην αρχή κάποιοι διαφωνούσαν.. Ο Περσίδης δεν έκανε..φάουλ. Ναι δεν το λέω για να το λέω. Είχε τον τρόπο να μαρκάρει ουσιαστικά τον οποιονδήποτε αντίπαλο και να του παίρνει την μπάλα δίχως να τον ανατρέψει. Γνώριζε να προωθεί την μπάλα και να την μεταβιβάσει άψογα και δίχως λάθος. Φυσικά σε μερικά παιχνίδια χρησιμοποιήθηκε και ως λίμπερο, αλλά ο άνθρωπος το έλεγε συνέχεια:»Προτιμώ να παίζω ως ανασταλτικός μέσος…». Και μόλις το κατάλαβαν καθιερώθηκε στους «ερυθρόλευκους» κι έγινε μαζί με τον Τριαντάφυλλο, τον Αργυρούδη, τον Βιέρα, τον Λοσάντα, τον Κελεσίδη, τον Σιώκο και τον αξέχαστο, Λάκη Γκλέζο, ένας από τους πρωταγωνιστές της τότε υπερομάδας!!! Ορισμένοι στον Πειραιά πρέπει να σημειωθεί τον αποκαλούσαν για το στυλ και την αρχοντιά του «ο Έλληνας Μπεκενμπάουερ». Στη συνέχεια με την φυγή του Νίκου Γουλανδρή, η ομάδα πήρε τον κατήφορο και ο ένας μετά τον άλλο οι σημαντικοί παίκτες έφυγαν, όπως και ο Περσίδης.. Πήγε στην Ραπίντ Βιέννης όπου έπαιξε έως 1982 όπου στο τέλος κατέκτησε και το πρωτάθλημα Αυστρίας… Έπειτα ο Περσίδης εργάσθηκε ως β’ προπονητής στην Ραπίντ Βιέννης και σ ένα ταξίδι μου στην Αυστρία τον Οκτώβριο του 2005 που με είχε στείλει η ΟΥΕΦΑ (μαζί με άλλους συναδέλφους από την Ευρώπη, μέλη της ομάδας Media Task Force) για να δούμε από κοντά τα γήπεδά της, καθώς διεκδικούσε μαζί με την Ελβετία, τη διοργάνωση της τελικής φάσης του Ευρω 2008 (που πήρε τελικά), συνάντησα από κοντά τον Περσίδη, με τον οποίο σημειωτέον είχα ξεκινήσει από το 1983 κι έπειτα τηλεφωνική επαφή. Ο αείμνηστος ΔΑΣΚΑΛΟΣ μου στη δημοσιογραφία, ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΑΠΤΗΣ, διευθυντής τότε του αθλητικού τμήματος στον «Ε.Τ» όταν θέλαμε κάτι να μάθουμε από το αυστριακό ποδόσφαιρο, μου είχε δώσει το τηλέφωνό του (ήταν φίλοι από αρκετά χρόνια) και είχα ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας…Γνωριζόμαστε έτσι έστω και μακρόθεν. Όταν πήγα στη Βιέννη λοιπόν φρόντισα να γνωριστούμε κι από κοντά. Κύριος, άψογος μιλήσαμε για πολλές ώρες, τόσο για την εποχή που αγωνιζόταν στους «ερυθρόλευκους» όσο για την εθνική Αυστρίας και το διεθνές ποδόσφαιρο… Το 2008 που ξαναπήγα στην Αυστρία για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, προσπάθησα να συναντηθώ ξανά μαζί του, αλλά ένας αυστριακός συνάδελφος με πληροφόρησε ότι είναι άρρωστος και καταλαβαίνετε…

 Τα 15 γκολ του Δημήτρη Περσίδη με τη φανέλα του Ολυμπιακού
30/04/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 29η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανσερραϊκίος 6-0 (στο 48′ το 3-0)
13/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 31η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 4-1 (στο 54′ το 2-1)
27/05/1973 (Πρωτάθλημα 1972-73, 33η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Άρης 2-1 (στο 23′ το 1-0)
11/11/1973 (Πρωτάθλημα 1973-74, 8η Αγωνιστική)
Εθνικός – Ολυμπιακός 1-1 (στο 5′ το 1-1)
27/01/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 17η Αγωνιστική)
Καβάλα – Ολυμπιακός 0-2 (στο 33′ το 0-1)
30/01/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προκριματική Φάση “32″)
Ολυμπιακός – Προοδευτική 5-2 (στο 85′ το 5-2)
03/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 18η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Ολυμπιακός Βόλου 3-0 (στο 13′ το 1-0)
17/02/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 20η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 5-0 (στο 20′ το 1-0)
03/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 21η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Φωστήρας 11-0 (στο 61′ το 7-0)
10/03/1974 (Πρωτάθλημα 1973-74, 22η Αγωνιστική)
Πανσερραϊκός – Ολυμπιακός 0-2 (στο 17′ το 0-1)
27/03/1974 (Κύπελλο 1973-74, Προημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – Πανιώνιος 3-0 (στο 10′ το 1-0)
02/02/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 17η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Παναχαϊκή 2-1 (στο 70′ το 1-1)
23/03/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 23η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – Αιγάλεω 6-1 (στο 78′ το 6-1)
13/04/1975 (Πρωτάθλημα 1974-75, 26η Αγωνιστική)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 3-2 (στο 60′ το 3-1)
28/05/1975 (Κύπελλο 1974-75, Ημιτελική Φάση)
Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 4-0 (στο 13′ το 1-0)
retrosport.wordpress.com

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι ο επίσημος Ολυμπιακός, μέχρι τώρα δεν έχει δείξει καμία διάθεση για κάποια τιμητική εκδήλωση, προς τιμή του Δημήτρη ΠΕΡΣΙΔΗ. Για το σκοπό αυτό, όμως έχει δημιουργηθεί μια σελίδα στο facebook, WE WANT A FRIENDLY OLYMPIAKOS - RAPID WIENNA FOR PETER PERSIDIS, στην οποία δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο και αριθμεί 5.938 μέλη. Ας ελπίσουμε κάποιος να ευαισθητοποιηθεί. 

Die Zeitung <FOS TON SPOR> <LIGHT DER SPORT> ist die einzige, die die Bemühungen um den großen Peter Dimitris Persidis ehren unterstützt. Die gestrige Veröffentlichung - quiz den Mann, der die griechischen Gerichte zierte. Natürlich gibt es ein Verweis auf Rapid Wien, die 7 Jahre geehrt und war auch ein Führer. Im gleichen Artikel gibt es einen Verweis auf den Tod vor 4 Jahren. Lang lebe seinem Gedächtnis. UNSTERBLICHE!

Δείτε τη μετάφραση

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1987...

ΙΣΤΟΡΙΑ: ΤΟ VOLLEYNEWS.GR ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΓΑΝΔΗ ΠΡΙΝ 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΕΦΑΝΗ

Στις 4 Οκτωβρίου 2012 συμπληρώνονται 25 χρόνια από το χάλκινο μετάλλιο της Εθνικής βόλεϊ ανδρών στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1987 στη Γάνδη. Ήταν το απόγευμα της Κυριακής που η Ομόνοια γέμισε από χιλιάδες περήφανους Έλληνες που 3,5 μήνες μετά τον άθλο του μπάσκετ πανηγύριζαν άλλο ένα μετάλλιο σε ομαδικό άθλημα. Το βόλεϊ στα καλύτερα του...

Η ομάδα που είχε ξεκινήσει περίπου 10 χρόνια νωρίτερα υπό τις οδηγίες του Γιέρζι Βελτζ κορύφωσε την πορεία της με τον Θανάση Μαργαρίτη και τον Κυριάκο Παντελιά ανεβαίνοντας στο βάθρο ευρωπαϊκού πρωταθλήματος για πρώτη και για τελευταία φορά...

Οι 12 παίκτες της θρυλικής ομάδας ήταν οι:
Στέλιος Καζάζης (αρχηγός)
Μιχάλης Τριανταφυλλίδης
Τάσος Τεντζέρης
Δημήτρης Γόντικας
Σωτήρης Αμαριανάκης
Σάκης Μουστακίδης
Βαγγέλης Κουτσονίκας
Κώστας Μαργαρώνης
Δημήτρης Καζάζης
Γιώργος Ντράγκοβιτς
Μάκης Δημητριάδης
Γιάννης Νικολαΐδης


Αουτσάιντερ με «απίστευτες» νίκες

Η ελληνική ομάδα μπήκε ως αουτσάιντερ στον Β΄ όμιλο και με τη νίκη της στην πρεμιέρα επί της Τσεχοσλοβακίας που ήταν σχεδόν πάντα μέσα στα μετάλλια, προκάλεσε αίσθηση και δρομολόγησε την πορεία για το χάλκινο μετάλλιο.
Η «απογείωση» όμως ήρθε τη δεύτερη μέρα με 3-1 κόντρα στην πανίσχυρη Βουλγαρία. «Αν το 3-2 επί της Τσεχοσλοβακίας ήταν απίστευτο το 3-1 επί της Βουλγαρίας απλά έμοιαζε με ψέμα...», είχε πει σε μια συνέντευξη του ο Στέλιος Καζάζης ο οποίος δεν ήξερε εάν θα έπρεπε να χαρεί που τον αποκαλούσαν τον Γκάλη του βόλεϊ αφού ήταν πολύ νωπή επιτυχία της Εθνικής μπάσκετ με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου 3,5 μήνες νωρίτερα...
Η Βουλγαρία κατέβαινε για να χτυπήσει την ΕΣΣΔ και η υποχώρηση της στην 11η θέση ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη της διοργάνωσης.

Ο Λυκούδης και το πριμ των 14εκ.

Η ελληνική ομάδα είχε μεγάλο άτυχο τον Γιώργο Λυκούδη που τραυματίστηκε λίγες ημέρες πριν τους αγώνες και αντικαταστάθηκε με τον Μάκη Δημητριάδη.
Το πριμ μεταλλίου για όλη την ομάδα ήταν 14κ. δραχμές, δηλαδή, 42.000 Ευρώ, ενώ ο Τύπος της εποχής αποθεώνει τους διεθνείς για τον άθλο τους και κάποιοι (διάβασε άρθρο ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ) την συγκρίνουν με την επιτυχία του χρυσού μεταλλίου στο μπάσκετ καθώς ήρθε ένα μετάλλιο εκτός έδρας.

1.500 στο αεροδρόμιο

Τρεις περίπου μήνες μετά το Ευρωμπάσκετ η Ομόνοια κατακλύζεται για δεύτερη φορά από χιλιάδες Έλληνες που το απόγευμα της 4ης Οκτωβρίου βγήκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Το βόλεϊ αποθεώνεται...

Στο παλιό Ανατολικό αεροδρόμιο βρέθηκαν αυθόρμητα 1.500 Έλληνες για να υποδεχτούν την ελληνική αποστολή, ενώ συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν μετά το τέλος του μικρού τελικού όπου η ελληνική ομάδα στο 5ο σετ που γίνονταν με το παλιό σύστημα της αλλαγής (κι όχι με το ράλι πόιντ σύστεμ που είναι σήμερα) έχανε από την μεγάλη Σουηδία του Γκούσταφσον με 13-08. Μεγάλη εμφάνιση στη διοργάνωση αλλά ειδικά στο μικρό τελικό έκανε ο Σωτήρης Αμαριανάκης, ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης και φυσικά ο Στέλιος Καζάζης, ο Σάκης Μουστακίδης και ο Δημήτρης Γόντικας. 

Η διοργάνωση ήταν μια αποτυχία, οι Βέλγοι είναι αφιλόξενοι και αγενέστατοι αλλά στο τέλος ζητούν συγγνώμη από την ελληνική αποστολή η οποία δεν διέμενε σε ξενοδοχείο αλλά σε ένα ίδρυμα αναπήρων ηλικιωμένων.

*Σύμφωνα με τους Βέλγους διοργανωτές τους αγώνες παρακολούθησαν 71.780 θεατές με τον τελικό (ΕΣΣΔ-Γαλλία 3-1) να συγκεντρώνει 6.200 θεατές και ο μικρός τελικός (Ελλάδα - Σουηδία 3-2) 5.000 θεατές. Μεταξύ αυτών και ο Έλληνας Πρόξενος στη Γάνδη Δημήτρης Αβραμόπουλος που σήμερα είναι Υπουργός Eξωτερικών.

*Εκατοντάδες συγχαρητήριες επιστολές φτάνουν στα γραφεία της ΕΟΠΕ, ενώ την συγχαρητήρια επιστολή του ΠΣΑΤ υπογράφει ο Πέτρος Λινάρδος που βραβεύτηκε στην εφετινή κλήρωση του πρωταθλήματος της Βόλεϊ Λιγκ. Ο ΓΓΑ κ.Σαρρής εύχεται μετά το μπάσκετ και το βόλεϊ να πάρει μετάλλιο και το ποδόσφαιρο.

*Από τις δηλώσεις των παικτών σας θυμίζουμε τις καλύτερες ατάκες:

Ο αρχηγός Στέλιος Καζάζης είπε: «Πρέπει να καθιερωθούμε μέσα στις 5 πρώτες ομάδες της Ευρώπης κι από κει και πέρα με πολύ δουλειά και πολύ προσπάθεια να προσπαθήσουμε να πάμε σε Ολυμπιακούς Αγώνες που είναι και το μεγάλο μου όνειρο».

Ο Σάκης Μουστακίδης συμπλήρωσε: «Σε κάθε επιτυχημένη αρχή υπάρχει και ανάλογη συνέχεια...»

Ο Δημήτρης Γόντικας είπε: «Είναι η δικαίωση της δουλειάς μας την τελευταία 10ετία»

Ο Μιχάλης Τριανταφυλλίδης είχε πει: «Έγινε μια μεγάλη αρχή. Προκαλούμε τον κόσμο να έρθει κοντά μας και να ασχοληθεί και με μας...»

Ο Βαγγέλης Κουτσονίκας τόνισε: «Νομίζω πως ζω ένα όνειρο. Φύγαμε μόνοι μας και γυρίσαμε με όλη την Ελλάδα να μας περιμένει...»

Ο Σωτήρης Αμαριανάκης που είχε περάσει περιπέτεια τραυματισμού είχε πει: «Δεν πίστευα πως θα έβγαζα τη διοργάνωση αλλά αντλούσα δύναμη από την ομάδα. Παίξαμε το καλύτερο βόλεϊ που μπορούσαμε».

Ο Κώστας Μαργαρώνης είχε τονίσει: «Αποδείχτηκε πως όλα είναι δυνατά εάν όλοι στο βόλεϊ πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Το δύσκολο είναι να κρατηθούμε εδώ ψηλά που φτάσαμε...»


Β΄ΟΜΙΛΟΣ
Ελλάδα - Τσεχοσλοβακία 3-2 (13-15, 15-08, 15-06, 04-15, 15-05)
Ελλάδα - Βουλγαρία 3-1 (07-15, 08-15, 08-15, 08-15)
Ελλάδα - Ισπανία 3-0 (15-07, 15-09, 15-12)
Ελλάδα - Βέλγιο 3-2 (15-07, 10-15, 15-07, 12-15, 15-08)
Ελλάδα - Σουηδία 1-3 (08-15, 15-10, 10-15, 10-15)
Ημιτελικός
3/10: Ελλάδα - ΕΣΣΔ 0-3 (05-15, 05-15, 12-15)
Mικρός τελικός
4/10: Ελλάδα - Σουηδία 3-2 (14-16, 15-09, 06-15, 15-11, 16-14)

Τιμή και δόξα στους λεβέντες
(Αθλητική Ηχώ – Φύλλο 6 Οκτωβρίου 1987)

Τιμή και δόξα στα παιδιά της Εθνικής βόλεϊ που μετά την επική πραγματικά προσπάθεια τους, κέρδισαν το χάλκινο μετάλλιο στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες.
Με κομμένη, στην κυριολεξία, την ανάσα, εκατομμύρια Έλληνες έζησαν λεπτό προς λεπτό την κάθε προσπάθεια των παικτών μας και ένωσαν την αγωνία τους με τη δική τους.
Τα λεβεντόπαιδα της Εθνικής ομάδας έδειξαν σ΄ εκείνο το τελευταίο σετ μία από τις καλύτερες αρετές της φυλής μας, όταν επιστρατεύεται. Έδειξαν πως όταν υπάρχει το πάθος για ένα στόχο και όταν όλοι αγωνίζονται σαν ένας άνθρωπος, τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Κι έδειξαν ακόμη πως δεν έφτασαν συμπτωματικά στην τρίτη θέση, αλλά χάρη στην ικανότητα τους.
Τιμή και δόξα, λοιπόν, σε αυτά τα λεβεντόπαιδα, που μας χάρισαν ευτυχισμένες στιγμές, κατακτώντας παλικαρίσια από ένα μεγάλο αντίπαλο τη νίκη και το μετάλλιο.
Χωρίς να γίνεται σύγκριση, αφού η κάθε επιτυχία έχει το δικό της χρώμα και βάρος, θα πρέπει αυτή η επιτυχία του βόλεϊ να μπει δίπλα – δίπλα με την πρώτη θέση του μπάσκετ, αφού το χάλκινο μετάλλιο κατακτήθηκε εκτός έδρας, μέσα σε ένα γήπεδο που σε κάποια παιχνίδια δεν ήταν φιλικό, παρά τη συμπαράσταση των ηρωικών Ελλήνων φιλάθλων.
Ήταν ένας άθλος η τρίτη θέση στο Πανευρωπαϊκό κι έτσι πρέπει να αντιμετωπισθεί. Έχουν κι αυτά τα παιδιά δικαίωμα να τύχουν των ίδιων τιμών. Έχουν κι αυτά δικαίωμα να τ΄ αντιμετωπίσουμε με την ίδια αγάπη και στοργή.
Σχεδόν όλοι οι παίκτες, μετά το θρίαμβο τους, ζήτησαν από καρδιάς της βοήθεια της Πολιτείας και τη συμπαράσταση των φιλάθλων γι΄ αυτό το άθλημα. Ζήτησαν να δοθούν οι προϋποθέσεις για να μπορέσει το βόλεϊ να συνεχίσει την πορεία που άρχισε στο Βέλγιο, για να μπορέσει να δείξει σε βάθος τις ικανότητες του.
Το έχουμε κι άλλοτε σημειώσει πως το βόλεϊ είναι άθλημα που ταιριάζει στον Έλληνα. Είναι άθλημα που μπορεί να πετύχει ακόμα μεγαλύτερες διακρίσεις, αρκεί να αναπτυχθεί σε βάθος, να γίνει παιχνίδι των παιδιών από την προσχολική ηλικία.
Το μήνυμα από το Βέλγιο δεν πρέπει να μείνει αναξιοποίητο, δεν πρέπει να περάσει όπως τόσα άλλα, μετά τις πρώτες χαρές και τα πανηγύρια δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Με την ευκαιρία, νομίζουμε πως αξίζει τον κόπο η ΕΡΤ να δώσει και πάλι το μεγάλο αγώνα με τη Σουηδία για να μπορέσουν να του παρακολουθήσουν και όσοι δεν μπόρεσαν την Κυριακή το απομεσήμερο.

Πηγή: Αθλητικό Ηχώ – Φύλλο 6 Οκτωβρίου 1987 (Στήλη: αντίλαλοι)

«Γέμισε η Ομόνοια για το βόλεϊ»

«Όταν γυρίσαμε στο γηροκομείο όπου έμενε η αποστολή μας, μας είπαν από την Ελλάδα ότι βγήκε κόσμος στην Ομόνοια να πανηγυρίσει. Πήρα τη γυναίκα μου να μου το επιβεβαιώσει. Πού να το πιστέψουμε ότι ο κόσμος βγήκε στους δρόμους για την Εθνική βόλεϊ…», θυμάται ο προπονητής των επιτυχιών Θανάσης Μαργαρίτης, ενώ τότε δήλωνε:

«Αρχικός στόχος ήταν η 6αδα. Όταν μπήκαμε δυνατά με νίκες επί της Τσεχοσλοβακίας και της Βουλγαρίας σκεφτόμουν πως θα κάνουμε κάτι μεγάλο. Η ομόνοια, η αγάπη και η σύμπνοια που υπάρχει σε αυτή την ομάδα κάνει τη διαφορά. Κυρίως πρέπει να υπάρχει πίστη για να ξεχωρίσεις και να κάνεις κάτι ξεχωριστό και μεγάλο. Είχαμε προετοιμαστεί πολύ καλά και πλέον τώρα πρέπει να καθιερωθούμε στην κορυφή. Θέλουμε να πάμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ αλλά πρέπει να δουλέψουμε και να ανανεώσουμε προσεκτικά την ομάδα μεγαλώνοντας και τα ύψη».

Το δώρο του Μαστρανδρέα

Επίσης ο Μαργαρίτης θυμάται πως πήρε το μετάλλιο του από τους Βέλγους που δεν είχαν καμία σχέση με τη διοργάνωση: «Όταν ανεβήκαμε στο βάθρο, συνειδητοποιήσαμε ότι οι διοργανωτές δεν είχαν προβλέψει μετάλλια για τους προπονητές. Ο τότε πρόεδρος της ΕΟΠΕ, Μιχάλης Μαστρανδρέας, τους μίλησε και σε μία εκδήλωση μετά τον τελικό μας έδωσαν τρία ακόμα μετάλλια: δύο για το προπονητικό τιμ και ένα για τον Μαστρανδρέα, ο οποίος όμως δεν το κράτησε. Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα το έδωσε στον Γιώργο Λυκούδη, που είχε μείνει την τελευταία στιγμή εκτός αποστολής, λόγω τραυματισμού».

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1925...

1925: Γεννήθηκε ο Ρίλεϊ Κινγκ, θρύλος του μπλουζ, γνωστότερος ως B.B. King.

sansimera.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 2004...

Οι Νίκος Συρανίδης και Θωμάς Μπίμης κατακτούν το χρυσό μετάλλιο, και πρώτο για την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, στην συγχρονισμένη κατάδυση από βατήρα 3 μέτρων.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επιτυχία για το σύλλογο μας με τον αθλητή μας Θωμά ΜΠΙΜΗ, με τον οποίο φτάσαμε στην κορυφή του κόσμου, βγάζοντας το όνομα της πόλης μας και κάνοντας το γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο. Ελπίζουμε, στο μέλλον να πανηγυρίσουμε, ανάλογη επιτυχία! 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1924...

Γερμανική οικογένεια, με βαρύ όνομα στο χώρο της βιομηχανίας αθλητικών ειδών και σπορ ρουχισμού. Δύο από τα μέλη της ίδρυσαν τις εταιρείες ADIDAS και PUMA, οι οποίες κατέχουν τη δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα στην κατάταξη με τις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου και βρίσκονται πίσω μόνο από τη NIKE.

Όλα ξεκίνησαν την 1η Ιουλίου 1924, όταν ο 24χρονος Άντολφ Άντι Ντάσλερ (1900 - 1978) αποφάσισε να μην γίνει φούρναρης, όπως είχε σπουδάσει, αλλά να ξεκινήσει μία επιχείρηση κατασκευής αθλητικών παπουτσιών, μαζί με τον αδελφό του Ρούντολφ (1896 - 1974), στο πλυσταριό της οικογενειακής οικίας στο Χερτζοχενάουραχ της Βαυαρίας.

Η εταιρεία με την επωνυμία Gebrüder Dassler Schuhfabrik (Εργοστάσιο Υποδημάτων Αδελφών Ντάσλερ) έγινε γνωστή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ (1928), όταν προμήθευσε με παπούτσια αρκετούς αθλητές. Το 1936 ο Άντι βρέθηκε με μια βαλίτσα παπούτσια στο Βερολίνο, ενόψει Ολυμπιακών, για να λανσάρει το νέο του προϊόν, ένα αθλητικό παπούτσι με καρφιά, κατάλληλο για δρομείς. Ο Τζέσε Όουενς, που πείστηκε να τρέξει με αυτά, κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια κι έγινε το πρόσωπο των Ολυμπιακών Αγώνων, προς μεγάλη απογοήτευση του Αδόλφου Χίτλερ. Πού να ήξερε, ότι οι άνθρωποι που συνέβαλαν στη νίκη του «μισητού μαύρου» ήταν οι αδελφοί Ντάσλερ, πιστά μέλη του Ναζιστικού Κόμματος. Το όνομα Ντάσλερ άρχισε τότε να συζητείται στους αθλητικούς κύκλους και η εταιρεία τους πούλαγε 200.000 ζευγάρια αθλητικά παπούτσια τον χρόνο μέχρι την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου.

Άντι Ντάσλερ

Οι επιχειρηματικές διαφορές, οι ισχυροί χαρακτήρες τους και μια σειρά από τυχαία περιστατικά, έφεραν τα δύο αδέλφια σε ρήξη. Το 1948 αποφάσισαν να τραβήξουν ο καθένας τον δικό του δρόμο. Ο Άντι Ντάσλερ ίδρυσε την ADIDAS (Adi Dassler) και ο Ρούντολφ Ντάσλερ τη RUDA (Rudolf Dassler), η οποία σύντομα μετονομάστηκε σε PUMA. Και οι δύο εταιρείες είχαν το ίδιο αντικείμενο και οι δύο την ίδια έδρα, το Χερτζοχενάουραχ της Βαυαρίας με πληθυσμό 23.000 κατοίκων.

Τέτοια ήταν η επιρροή των Ντάσλερ στη γενέθλια πόλη τους, ώστε το Χερτζοχενάουραχ χωρίστηκε στα δύο. Ο κάθε κάτοικος και μαγαζάτορας έπρεπε να διαλέξει στρατόπεδο. Ή με τον Αντι ή με τον Ρούντι. Και οι δύο ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης κινήθηκαν στο ίδιο μοτίβο. Η ASV Herzogenaurach φορούσε φανέλα με σήμα τις τρεις παράλληλες γραμμές (Adidas), ενώ η FC Herzogenaurach φανέλα με σήμα το γνωστό αιλουροειδές (Puma). Τα δύο αδέλφια ποτέ δεν φίλιωσαν, αν και ζούσαν στην ίδια πόλη. Ακόμη και οι τάφοι τους στο κοιμητήριο του Χερτζοχενάουραχ απέχουν αρκετά ο ένας από τον άλλο.

Η ADIDAS αμέσως ξεχώρισε, στρέφοντας το ενδιαφέρον της στην προμήθεια αθλητικού υλικού σε ποδοσφαιρικές ομάδες. Η φήμη της ανέβηκε κατακόρυφα, όταν της αποδόθηκε μέρος του θριάμβου της Δυτικής Γερμανίας στο Μουντιάλ του 1954. Τα παπούτσια με τις βιδωτές τάπες που προμήθευσε στη «Νάτσιοναλμανσαφτ» αποδείχτηκαν αποτελεσματικά στη λασπομαχία του Σταδίου της Βέρνης, όπου η Δυτική Γερμανία νίκησε 3-2 στον τελικό τη μεγάλη Ουγγαρία.

Ρούντολφ Ντάσλερ

Η επιτυχία αυτή έμεινε στην ιστορία ως «Θαύμα της Βιέννης» και συνέβαλε στην ανύψωση του εθνικού φρονήματος των Γερμανών, αλλά και στην αύξηση του τζίρου της ADIDAS. Από την άλλη πλευρά, η PUMA παρέμενε μία επιχείρηση στα όρια της Γερμανίας. Πάντως, η ίδια διεκδίκησε την πατρότητα των παπουτσιών με βιδωτές τάπες, καθώς, όπως ισχυρίσθηκε, τα είχαν λανσάρει οι παίχτες της Καϊζερσλάουτερν, όταν κατέκτησαν το πρωτάθλημα το 1953.

Τη δεκαετία του '60 η διαχείριση των δύο εταιρειών πέρασε στη νέα γενιά των Ντάσλερ. Ο Χορστ Ντάσλερ, γιος του Άντι, ίδρυσε την γαλλική θυγατρική της ADIDAS, βάζοντας τα θεμέλια για τη διεθνή πορεία της επιχείρησης, ενώ το 1973 δημιούργησε την εταιρεία ARENA, που ειδικεύεται στην κατασκευή κολυμβητικού υλικού. Μετά το θάνατο του Χορστ Ντάσλερ, η ADIDAS βρέθηκε στα πρόθυρα χρεωκοπίας και το 1989 πουλήθηκε στον γάλλο επιχειρηματία Μπερνάρ Ταπί. Από τότε μέχρι σήμερα έχει αλλάξει πολλές φορές ιδιοκτήτες.

Περίπου την ίδια πορεία είχε και η PUMA. Τα παιδιά του Ρούντολφ Ντάσλερ, Άρμιν και Γκερντ, απογείωσαν την εταιρεία και από τα στενά σύνορα της Γερμανίας την έκαναν παγκόσμιο παίκτη στην αγορά των αθλητικών ειδών και του σπορ ρουχισμού. Το 1989 τα δύο αδέλφια πούλησαν το 72% της PUMA, σε εταιρία ελβετικών συμφερόντων.

Όσον αφορά στα προσωπικά της οικογενείας Ντάσλερ, οι διαφορές στους κόλπους της άρχισαν να γεφυρώνονται μετά τον θάνατο των δύο αδελφών Άντι και Ρούντολφ. Την αρχή έκανε ο εγγονός του Ρούντολφ, Φρανκ Ντάσλερ, οποίος δούλεψε και στις δύο επιχειρήσεις (ADIDAS και PUMA), ενώ ίδρυσε ένα κοινό οικογενειακό μουσείο στο Χερτζοχενάουραχ.

sansimera.gr